Basketball/Linsanity przybywa na Tajwan, aby spojrzeć wstecz na koszykarską karierę Jeremy'ego Lina

Były gwiazdor NBA, Jeremy Lin, który zwrócił na siebie uwagę opinii publicznej podczas burzy „Linsanity” w 2012 roku, powiedział kiedyś, że blask tamtej chwili ukształtował także cień następnej dekady. Ale szaleństwo, które wzbudziło głębokie nadzieje w społeczności azjatyckiej w Stanach Zjednoczonych, do tej pory nie opadło.

Jeremy Lin urodził się w słonecznej Kalifornii i dorastał w Palo Alto w rejonie Zatoki San Francisco. Na obszarze wielkości Shilin w Tajpej, gdzie znajduje się prestiżowy Uniwersytet Stanforda i prawie 1700 start-upów, symbolem miasta jest „sukces przez porażkę”.

Podobnie jak wiele azjatyckich dzieci w konkurencyjnym regionie Doliny Krzemowej, Lin od najmłodszych lat miał kontakt z 18 sztukami walki. Pełen ducha koszykówki, Lin jako dziecko musiał nauczyć się grać na pianinie, dopóki jego ojciec Lin Jiming i matka Wu Xinxin nie dostrzegli talentu syna i miłości do koszykówki i postanowili wesprzeć Lin w realizacji jego marzenia.

Od szkoły podstawowej do liceum Lin ćwiczył przez całą szkołę, a jego ciężka praca znalazła odzwierciedlenie w występach na korcie. Był kapitanem drużyny koszykówki Palo Alto High School, która wygrała mistrzostwa California Interscholastic League Division II, i został wybrany graczem roku w Północnej Kalifornii Division II i wybraną pierwszą drużyną w całej Kalifornii.

Ale to nie sprawiło, że życie Lina w koszykówce było łatwiejsze niż przeciętnie; Kiedy ukończył szkołę średnią i złożył wniosek o stypendium koszykarskie w oczekiwaniu, żadna szkoła, w tym UC Berkeley i Stanford University w Bay Area, nie powiedziała „tak”.

Lin w końcu dostał się na Harvard, bo to gwarantowało mu miejsce w drużynie koszykówki. Świat nazywa Jeremy’ego Linem „The Harvard Kid”, ale bycie prymusem nie jest tym, czego chce. Jeremy Lin powiedział, że Azjaci-Amerykanie nie są uważani za grających w koszykówkę w Stanach Zjednoczonych i że mógłby ubiegać się o stypendium koszykarskie, gdyby nie był Azjatą-Amerykaninem.

W drodze na szczyt piramidy NBA kolor skóry Lin potęgował jego frustrację.

Kiedy po studiach dołączył do draftu do NBA, Lin powiedział, że wszystkie drużyny, które o nim mówiły, były „z góry przyjętymi poglądami na temat Azjatów”. W filmie dokumentalnym 38 at the Garden aktor Hasan Minhaj opisuje Azjatów jako „niskich, pasywnych, niesportowych” wśród niektórych stereotypów w Stanach Zjednoczonych.

Ale niebo nie powstrzymało marzeń Lin o koszykówce. Właściciel Golden State Warriors, Joe Lacob, zaryzykował Lin, ale trzykrotnie spadł do D-League. Lin potknął się, został zwolniony przez Warriors, przeniósł się do Houston Rockets i nagle otrzymał szansę na życie od głodnego rozgrywającego New York Knicks, do którego dołączył w 2011 roku.

W tamtym czasie Lin był nikim w tętniącym życiem Nowym Jorku. Kolega z drużyny, Tyson Chandler, myślał, że przyszedł „tylko po autograf”, kiedy go spotkał. Strażnicy dworscy nie wierzyli, że Lin jest graczem, a nawet poprosili o jego odznakę.

Kiedy Jeremy Lin był nowicjuszem w Nowym Jorku, spał na kanapie swojego brata przez sześć tygodni. Pewnego dnia, kiedy przyjaciel jego brata przyszedł z wizytą, musiał pożyczyć kanapę od swojego kolegi z drużyny, Landry'ego Fieldsa. Ale jego długość była o 70 centymetrów dłuższa niż mała kanapa Fieldsa. Obudził się przed grą, która miała zmienić jego życie.

4 lutego 2012 roku Nick Lin zdobył 25 punktów w karierze przeciwko Nets i poprowadził Nicka do siedmiu zwycięstw z rzędu. Najbardziej szalone było to, że 10 lutego, kiedy Nick grał z Lakersami w Madison Square Garden, nieżyjący już wielki NBA Kobe Bryant przeprowadził z nim wywiad przed meczem. - Nie znam Jeremy'ego Lina - powiedział bez wahania. Lin natychmiast zdobył 38 punktów tej nocy, co było sensacją w Stanach Zjednoczonych.

W lutym długo represjonowana społeczność azjatycko-amerykańska płakała, śmiała się, krzyczała i skakała, gdy patrzyła na grę Lin. Szokujący obraz azjatyckiego koszykarza pokonującego bariery mentalne, przechodzącego przez żelazne mury i udowadniającego światu swoją wartość na boisku jest bardziej irytujący i ekscytujący niż sama wygrana.

W prawdziwym życiu po swojej pasji Lin grał w różnych drużynach NBA, w tym w Beijing Shougang i Guangzhou Longshi z Chińskiego Związku Koszykówki Mężczyzn (CBA) w latach 2019-2022, zanim zdecydował się zakończyć sezon wcześniej.

Lin nie ukrywał swojego pragnienia stabilności i potrzeby myślenia o czymś „większym niż tylko granie”.

W styczniu Lin był w swoim rodzinnym mieście w Bay Area, aby promować film dokumentalny Linsanity 38 w ogrodzie. Patrząc wstecz na rok 2012, wyznał, że przez długi czas „nie chciał być częścią Linsanity” i że miał mieszane uczucia „miłość-nienawiść” co do tego cudownego osiągnięcia, ponieważ wiele razy ta aureola rzucała nierozerwalny cień na resztę jego życia, a Lin prawdopodobnie nie zgodziłby się, gdyby dokument nie skupiał się na przemawianiu w imieniu społeczności azjatyckiej.

Jako Azjatka, Lin może nie mieć pełnego poczucia przynależności do Stanów Zjednoczonych lub na kort w Chinach. Jednak pomimo wzlotów i upadków związanych z niepowodzeniami szkolnymi w Bay Area i silnego wsparcia swoich rodziców, Lin wciąż próbuje przełamać ból i walkę Azjatów w amerykańskim społeczeństwie oraz poczuć pewność siebie i godność, które wielu ludzi śnić o.

Wybierając Tajwan jako swój ostatni przystanek, Lin został powitany przez jaśniejsze słońce Kaohsiung, jego młodszego brata, Lin Shuwei, oraz zagorzałych fanów. Dla wielu azjatyckich fanów na całym świecie, bez względu na to, gdzie jest Lin, chcą, aby Hao naprawdę mógł być sobą